“"“Hai o que sabemos que sabemos. Hai o que sabemos que non sabemos. Pero tamén hai o que non sabemos que non sabemos.."”

Esta cita de Donald Rumsfeld, referíndose aos problemas causados pola guerra de Iraq, tamén describe moitos dos problemas aos que se enfrontan os propietarios de pequenas empresas.

Porque é precisamente iso —non saber que non sabemos— o que nos pode facer máis dano. Porque se non sabes algo, pero sabes que non o sabes, podes preguntar, informarte, pedir axuda.

Pero cando nin sequera sabes que deberías estar mirando alí, o problema medra silenciosamente, sen resistencia, ata que se fai demasiado grande para ignoralo.

Moitos autónomos e propietarios de empresas teñen un asesor ou contable ao que lle envían facturas unha vez ao trimestre. Esta persoa calcula os impostos, informa dos resultados e, ocasionalmente, responde ás preguntas por teléfono. É un modelo funcional... ata certo punto.

Hoxe en día é doado atopar servizos de consultoría de baixo custo que só responden por WhatsApp ou correo electrónico. A miúdo, incluso é unha IA a que responde a preguntas básicas. Todo é moi eficiente, moi moderno e tamén moi limitado.

O servizo adoita estar limitado ao que subes á plataforma. Sen preguntas. Sen contexto. Ninguén que analice a túa actividade en profundidade.

Tamén están as oficinas onde ves ao asesor brevemente, cada tres meses, cando envías as facturas. Súmanas, calculan, preséntanas... e iso é todo ata a próxima.

E entón un pregúntase:

Cantos clientes necesitan xestionar para que ese modelo sexa rendible?

E o máis importante:

Con ese volume, hai realmente tempo para analizar o teu caso con calma? Para detectar algo máis alá do obvio?

Durante anos, moitos consideraron o asesoramento fiscal como un procedemento obrigatorio, unha formalidade necesaria para cumprir coas autoridades tributarias. Pero cando o asesoramento fiscal se reduce só a iso (presentar os formularios a tempo), deixa de cumprir a súa función máis valiosa: proporcionar unha segunda perspectiva. Unha visión externa, con obxectividade, bo criterio e a capacidade de avisarte antes de que un erro se volva custoso.

Porque o problema non é a falta de coñecemento. O problema é avanzar sen que ninguén cuestione o que estás a dar por sentado. O problema é tomar decisións sen unha segunda opinión, sen contraste, sen contexto. E iso, mesmo que non se reflicta no resultado final, ten un custo.

Non todo o barato é rendible. E non todo o caro é un desperdicio. Ás veces, o maior custo non é o que pagas, senón o que perdes porque ninguén che fixo a pregunta correcta a tempo.